Toen ik het opende, gleed er een kleine videodrive in mijn hand.
‘Is dat alles?’ vroeg ik zachtjes.
‘Dat is het allerbelangrijkste,’ antwoordde Judy. ‘Ik heb mijn laptop meegenomen.’
Natuurlijk deed ze dat.
Judy opende haar laptop terwijl we samen in haar auto zaten. Ik hield de harde schijf stevig vast in mijn handen.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg ze.
Ik was het niet. Maar ik knikte toch.
De video is geladen.
Toen verscheen Lily op het scherm.
Ze zat op haar bed en keek recht in de camera.
Mijn adem stokte in mijn keel.
“Hallo mam…”
Ik bedekte mijn mond.
“Als je dit ziet, betekent het dat je langer vastzit dan ik had gehoopt.”
Tussen de tranen door ontsnapte me een zwakke lach.
‘Ik ken je,’ vervolgde ze zachtjes. ‘Je verlaat waarschijnlijk alleen het appartement als het echt nodig is. Je neemt de telefoon niet op. Dus luister… ik heb je hulp nodig.’
Ik schudde lichtjes mijn hoofd, al volledig overweldigd.
“Ook al ben ik er niet meer, dat betekent niet dat je kunt stoppen met leven. Dus, dit is het plan: je gaat terug naar mijn school en praat met de bibliothecaris. En je gaat daar vrijwilligerswerk doen.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen, de tranen stroomden over mijn gezicht, en keek naar Judy.
‘Er zit altijd wel een kind alleen,’ zei Lily zachtjes. ‘Iemand die zich onzichtbaar voelt. Ik heb haar gezien.’
Haar stem werd nog zachter.
“Ga er eentje zoeken, mam. Help ze. Net zoals je mij altijd geholpen hebt.”
De tranen stroomden over mijn wangen.
Het scherm flikkerde even.
“En mam… doe het niet voor mij.”
Een kleine glimlach verscheen even op haar gezicht.
“Doe het, want je bent er nog.”
Toen eindigde de video.
We zaten daar in stilte.
“Ik denk dat ze gewoon mijn volgende zet aan het plannen was,” zei ik zachtjes.
Judy glimlachte vriendelijk. “Dat klinkt als Lily.”
Ik knikte langzaam.
Voor het eerst in weken wist ik precies wat ik moest doen.
Lees verder op de volgende pagina.
