Voor het eerst in weken wist ik precies wat ik moest doen.
Die avond hielp Judy me alle dozen naar huis te brengen.
Deze keer namen we de tijd.
Ik heb verschillende brieven gelezen en bij de meeste gehuild. Maar één brief bracht me zelfs aan het lachen.
Judy bleef nog even staan voordat ze me bij de deur een stevige knuffel gaf.
“Bel me.”
“Dat zal ik doen,” beloofde ik.
En voor één keer meende ik het echt.
Ik werd de volgende ochtend vroeg wakker.
Even begreep ik niet waarom. Ik had nog twee weken vakantie over. Toen zag ik een brief van Lily op mijn nachtkastje liggen.
“Open de deur als u niet kunt opstaan.”
Ik pakte de brief op en las haar aardige ochtendbericht, waarin ze me een productieve en fijne dag wenste.
Daarna heb ik het voorzichtig teruggezet.
“Ik sta op,” fluisterde ik.
En dat heb ik gedaan.
Lily’s oude school zag er precies hetzelfde uit.
Ik kwam de kamer binnen met een bonzend hart.
Karen, die bij de receptie stond, keek verrast op.
„Mevrouw Carter…“
‘Ik ben hier om met de bibliothecaris te spreken,’ zei ik.
“Natuurlijk, je hoeft je alleen maar te registreren en dan kun je verder.”
Toen ik de bibliotheek binnenkwam, zaten de studenten verspreid en stil door de ruimte.
En toen zag ik haar.
Een meisje zit alleen in de hoek, met haar capuchon over haar hoofd getrokken.
Ik hield mijn adem in toen ik besefte dat ze precies dezelfde grijze hoodie droeg als Lily vroeger.
Er was iets in me veranderd, en deze keer aarzelde ik niet.
Ik liep naar haar toe.
“Hé,” zei ik zachtjes.
Ze keek geschrokken op.
“Hallo…”
“Mag ik gaan zitten?”
Ze haalde lichtjes haar schouders op. “Oké.”
Ik ging tegenover haar zitten.
“Wat lees je op dit moment?”
Ze keek naar beneden. “Niets belangrijks.”
Ik knikte lichtjes. “Dat zijn meestal de beste.”
Een kleine glimlach verscheen even op haar gezicht.
En zo begon er, wonderbaarlijk genoeg, weer iets te groeien.
Het leek alsof Lily zichzelf in het geheim had beloofd me voor te bereiden op het leven na haar dood… zonder me ooit te laten beseffen dat ze die mogelijkheid al had geaccepteerd.
En voor het eerst sinds ik haar verloren had, was ik niet langer gevangen in de stilte.
Ik heb vooruitgang geboekt.
En op de een of andere manier voelde het precies zoals Lily het al die tijd gewild had.
