Binnenin waren dienstregelingen afgedrukt.
– Ochtendroutine.
– Voedingssuggesties.
– Notities om me eraan te herinneren naar buiten te gaan.
Er zaten plakbriefjes tussen de pagina’s geklemd.
“Eet vandaag iets warms. Dan voel ik me beter.”
“Sla het ontbijt niet meer over.”
Er waren ook kookboeken waarvan de pagina’s zorgvuldig waren voorzien van aantekeningen in de marges. Ik drukte er eentje stevig tegen mijn borst.
“Mijn baby heeft aan alles gedacht…”, fluisterde ik.
Judy kneep zachtjes in mijn schouder.
Op de derde doos stond het opschrift “Mensen die je nodig hebt”.
Het bevatte een lijst met namen.
– Buren.
– Ava’s moeder.
– Mevrouw Holloway en meneer Bennett.
Naast elke naam had Lily aantekeningen geschreven waarin ze uitlegde waarom die namen belangrijk waren en wanneer ik contact met hen moest opnemen.
Judy zuchtte zachtjes. “Lily wilde echt niet dat je je alleen zou voelen.”
De vierde doos was anders.
“Herinneringen die je als eerste vergeet.”
Ik had nooit gedacht dat ik haar zou kunnen vergeten. Maar toen ik het opende, besefte ik dat ze gelijk had.
Er zaten foto’s bij die ik nog nooit eerder had gezien.
Lily lacht in de keuken. Ze zit met haar benen gekruist op de grond te lezen.
Bij sommige foto’s zaten aantekeningen.
“Dat was de dag dat je de pannenkoeken liet aanbranden, en we hebben er 30 minuten lang om gelachen.”
Tussen mijn tranen door ontsnapte me een trillende lach.
“Dat was ik helemaal vergeten…”
Mijn zus glimlachte vriendelijk. “Nee, dat deed ze niet.”
De vijfde doos maakte me een beetje bang.
“De harde waarheid.”
Ik aarzelde even voordat ik het opende.
Binnenin zat een dagboek dat volledig was volgeschreven met Lily’s handschrift.
Ze schreef over doktersafspraken, dagen waarop ze zich zwakker voelde, en hoe ze de angst op mijn gezicht kon zien, zelfs toen ik die probeerde te verbergen.
“Ze wist het…” fluisterde ik.
Judy knikte zachtjes.
Lily had ook over mij geschreven.
Over hoe ik bleef volhouden dat alles goed zou komen. Over hoe ik weigerde de waarheid onder ogen te zien, omdat ik die niet kon verdragen.
‘Lily wilde niet dat ik instortte…’, fluisterde ik met trillende stem.
Toen verloor ik opnieuw de controle.
Ik draaide me om en begroef mijn gezicht in Judy’s schouder, terwijl ik harder snikte dan ik in weken had gedaan.
En voor het eerst sinds Lily’s dood…
Ik ben gestopt met alles op te kroppen.
Ik weet niet hoe lang Judy me vasthield.
Ze heeft me nooit onder druk gezet. Ze stond daar gewoon, kalm en geduldig, en liet me huilen, iets wat ik mezelf sinds Lily’s dood niet meer had toegestaan. Uiteindelijk trok ik me van haar los en veegde de tranen van mijn gezicht.
Toen kreeg ik ineens een idee.
‘Ju… hoe wist je naar welk magazijn je moest gaan?’ vroeg ik langzaam. ‘Ik heb je het adres nooit gegeven.’
Ze aarzelde even en zuchtte toen zachtjes.
‘Dat heeft even geduurd,’ zei ze met een lichte glimlach. ‘Ik heb Lily maandenlang geholpen met de organisatie. Ze stond erop.’
Ik staarde haar aan.
“Wist je dat?”
Mijn zus knikte. “Li kwam ongeveer zes maanden geleden naar me toe. Ze zei dat ze hulp nodig had met iets belangrijks. Eerst dacht ik dat het iets met school te maken had, maar toen liet ze me haar plan zien. Ze gebruikte haar verjaardagsgeld en wat ze had verdiend met oppassen op de zoon van mevrouw Greene beneden. Ik heb haar geholpen met het betalen van de opslagruimte.”
Ik keek nog eens om me heen en was opnieuw volkomen overweldigd.
‘Ze heeft me laten beloven het je niet te vertellen,’ legde Judy uit. ‘Ze zei dat je er nog niet klaar voor was.’
Ik haalde diep adem, trillend. “Ze had gelijk.”
Judy wees naar de laatste doos.
“Er is nog iets anders.”
Ik ben er langzaam naartoe gegaan.
De laatste doos stond iets verder van de andere af.
Binnenin bevond zich slechts een envelop met het opschrift: “LAATSTE EXEMPLAAR”.
Toen ik het opende, gleed er een kleine videodrive in mijn hand.
Lees verder op de volgende pagina.
