Ingrediënten
1 blik (225 g) gekoeld croissantdeeg — het liefst de variant zonder naden, anders kun je de naden gewoon dichtknijpen.
Ongeveer 2 kopjes gekookte kip, in reepjes gesneden (kip van een rotisserie is hier perfect voor)
4 tot 6 plakjes ham van de slager
4 tot 6 plakjes Zwitserse kaas
Laten we het maken
Verwarm de oven voor op 190 °C. Bekleed een bakplaat met aluminiumfolie – en vet de folie ook in met bakspray of olie, sla deze stap niet over. Ik heb het een keer overgeslagen en was twintig minuten bezig om de kaas van de bakplaat te schrapen.
Rol het croissantdeeg uit op de bakplaat en druk het plat tot een rechthoek. Als je geperforeerde croissants gebruikt, knijp dan de naden goed dicht. Het deeg moet één geheel vormen, zodat de vulling er niet in het midden uitvalt.
Verdeel het deeg in gedachten in drieën in de lengte. Het middelste derde deel is voor de vulling. Snijd aan elk van de buitenste delen diagonale stroken van ongeveer 2,5 cm breed, over de lengte van het deeg. Een keukenschaar is hier prima voor. Acht stroken per kant is ongeveer goed, misschien tien. Maak je geen zorgen over de exacte lengte.
Verdeel de kip over het midden van de pizza, met een afstand van ongeveer 2,5 cm tot de boven- en onderrand. Leg de ham eroverheen – vouw hem dubbel, scheur hem, doe wat nodig is om hem ongeveer in het midden te houden. Leg daar bovenop de Zwitserse kaas. Die mag een beetje overlappen, dat is prima.
Vouw eerst de bovenste en onderste flappen van het deeg over de vulling. Begin dan met vlechten: een strook van rechts, diagonaal over de vulling, en vervolgens een strook van links die eroverheen kruist. Wissel dit af tot het einde. Het hoeft niet strak of perfect te zijn. In de openingen komt de kaas mooi naar buiten en wordt hij een beetje knapperig aan de randjes, en dat is eerlijk gezegd het lekkerste gedeelte.
Vouw de uiteinden eronder. Schuif het in de oven.
Bak 18 tot 22 minuten. Het deeg moet diep goudbruin zijn – niet lichtgeel en niet beige. Laat het vijf minuten rusten voordat je het snijdt. De kaas heeft een minuut nodig om te stollen, anders loopt het er overal uit.
Variaties
Een dun laagje Dijonmosterd op het deeg voordat je de vulling toevoegt, geeft een subtiele scherpte die echt goed werkt — ik heb het een tijdje vermeden, maar nu doe ik het bijna altijd. Je kunt het deeg ook in twee kleinere stukken snijden en er mini-vlechtjes van maken, handig voor de lunch doordeweeks. Kalkoen en cheddar werkt ook, al krijgt het dan een eigen smaak — lekker, maar niet precies deze. Als je wilt dat het naar kip cordon bleu smaakt, laat dan de ham en Zwitserse kaas erin.
Restjes
Dit blijft twee tot drie dagen goed in de koelkast, verpakt in folie of een bakje. De broodrooster is de beste optie om het op te warmen – op 175 °C gedurende 8 tot 10 minuten wordt het weer knapperig zonder uit te drogen. De magnetron kan eventueel ook, maar dan wordt het deeg zacht. Ik heb wel eens individuele plakjes ingevroren met een redelijk resultaat, hoewel vers natuurlijk altijd lekkerder is.
Nog een paar laatste dingen
Serveer dit met iets groens erbij – een salade , gestoomde broccoli, wat je maar in huis hebt. Het is een rijk gerecht, dus een fris bijgerecht zorgt voor een goede balans. Of eet het gewoon zo op en beschouw het als avondeten. Beide opties zijn prima.
Als je de kip van tevoren kruidt – al is het maar met knoflookpoeder en zwarte peper – wordt de smaak merkbaar intenser. De vlecht is lekker zonder, maar nog beter mét. Ik vergeet het de helft van de tijd en heb er nooit spijt van, wat ik ook doe.
