Het was de tafel.
Er waren twee zorgvuldig gedekte couverts opgesteld: twee borden, twee glazen, gevouwen servetten en perfect uitgelijnd bestek.
Maar er was slechts één stoel bezet.
De stoel tegenover hem was iets naar achteren geschoven, alsof er net iemand was weggegaan – of alsof er iemand op het punt stond terug te komen.
De huisbaas liet terloops weten dat zijn vrouw jaren geleden was overleden.
Op de een of andere manier versterkte deze uitleg het gevoel dat de kamer nóg vreemder leek.
Dat was geen nalatigheid.
Het was een ritueel.
Toen zag ik het notitieboekje naast het lege bord liggen.
De kaft was zacht en door de ouderdom wat versleten. Zonder precies te begrijpen waarom, pakte ik het boek op en opende het.
De eerste vermelding dateert van twintig jaar geleden.
Een kort briefje over het diner, geschreven in zijn zorgvuldige handschrift.
Daaronder, in een kleiner, zachter lettertype, stond het antwoord.
Jouw antwoord.
Pagina na pagina werd een gesprek onthuld dat nooit was geëindigd.
Zijn gedachten.
Hun ingebeelde reacties.
Kleine grapjes. Bekende ruzies. Gedeelde herinneringen. Spijt. Vergeving. Liefde, vastgelegd in inkt, lang nadat de dood had geprobeerd haar het zwijgen op te leggen.
Twintig jaar lang had hij altijd de tafel voor haar gedekt.
Ik bleef met haar praten.
Hij bleef haar liefhebben, ook vanuit een lege stoel.
De laatste vermelding dateert van zeer recent.
“Je was vanavond stil,” had hij geschreven.
Hieronder, in een zachter lettertype:
“Dat is prima. Ik voelde me precies hetzelfde.”
Ik sloot het notitieboekje voorzichtig en legde het terug naast het onaangeroerde bord.
Het opgevouwen servet. Het volle glas. De lege stoel.
Het voelde allemaal op de een of andere manier heilig aan, als verdriet dat was omgeslagen in toewijding.
Heel even had ik het ongemakkelijke gevoel dat ik haar terugkomst in de kamer zou missen als ik te snel wegkeek.
Maar er kwam niemand.
Er bleef alleen stilte over – het soort stilte dat blijft hangen wanneer een lang gesprek eindelijk ten einde komt.
Ik deed een stap terug en liet alles precies zoals het was.
Want na twintig jaar was het duidelijk dat meneer Halvorsen nooit echt alleen had gegeten.
Je hebt net gelezen: “Hij dekt elke avond de tafel voor twee.” Waarom lees je dan niet ook: “
