Nog een vraag
“Daarna stelde de juf nog een vraag.”
“Welke dan?” vraagt zijn vader.
“Ze vroeg: ‘Hoeveel is twee keer drie?’”
Zijn vader slaat met zijn hand op tafel.
“Maar dat is toch precies hetzelfde! Drie keer twee of twee keer drie maakt toch geen verschil?”
Johnny kijkt zijn vader onschuldig aan.
“Dat heb ik ook gezegd.”
Even blijft het stil in de kamer.
Zijn vader kijkt hem aan.
“Wacht eens even… bedoel je dat je dat letterlijk tegen de juf hebt gezegd?”
Johnny knikt.
“Ja. Ik vroeg: ‘Maar wat is eigenlijk het verschil?’”
Zijn vader probeert streng te blijven, maar zijn mondhoek begint al te trillen.
Een vreemde redenering
“En wat zei de juf toen?” vraagt hij.
“Ze zei dat ik niet moest discussiëren en gewoon antwoord moest geven.”
“En heb je dat gedaan?”
Johnny schudt zijn hoofd.
“Nee. Ik wachtte tot ze uitlegde waarom ze bijna dezelfde vraag twee keer stelde.”
Zijn vader haalt diep adem.
“Johnny… misschien wilde ze gewoon controleren of je het echt begreep.”
“Dat dacht ik eerst ook,” zegt Johnny. “Maar toen begon ik te denken dat het misschien een strikvraag was.”
“Een strikvraag?”
“Ja,” zegt Johnny serieus. “Want de eerste vraag had ik al goed. Dus als ze daarna bijna dezelfde vraag stelt, moet daar toch een reden voor zijn?”
Zijn vader kijkt hem ongelovig aan.
“En daarom antwoordde je niet gewoon ‘zes’?”
“Jawel,” zegt Johnny. “Maar eerst zei ik: ‘Dat hangt ervan af waarom u het vraagt.’”
De juf had minder gevoel voor humor
Volgens Johnny kon de juf zijn uitleg niet echt waarderen.
“Ze keek me alleen maar streng aan,” vertelt hij.
“En toen?”
“Toen zei ze dat ik tijd verspilde.”
Zijn vader kan zijn lach bijna niet meer inhouden.
“Misschien had je gewoon meteen ‘zes’ moeten antwoorden.”
Johnny haalt zijn schouders op.
“Dat zou te makkelijk geweest zijn.”
Zijn vader schudt lachend zijn hoofd.
“Te makkelijk? Het was wiskunde, Johnny. Soms is het juiste antwoord gewoon het juiste antwoord.”
Logica volgens Johnny
Johnny legt uit dat hij altijd probeert na te denken voordat hij antwoord geeft.
“Als iemand dezelfde vraag twee keer stelt, zit daar meestal een reden achter.”
“Niet altijd,” zegt zijn vader.
“Maar soms wel.”
“Dat klopt,” geeft zijn vader toe.
“En ik wilde gewoon weten waarom.”
Zijn vader moet toegeven dat daar ergens wel een soort logica in zit. Niet de logica die je nodig hebt om een goed cijfer te halen, maar wel de logica van een kind dat niet zomaar alles aanneemt.
Een les voor de volgende keer
Hoewel Johnny uiteindelijk een onvoldoende kreeg, heeft hij zijn nieuwsgierigheid niet verloren. Hij wilde begrijpen waarom dezelfde berekening opnieuw werd gevraagd, in plaats van gedachteloos hetzelfde antwoord te herhalen.
Zijn vader besluit dat er thuis toch nog even geoefend moet worden met wiskunde. Maar hij kan het niet laten om ook een beetje trots te zijn op Johnny’s manier van denken.
“Luister,” zegt hij lachend. “De volgende keer geef je eerst gewoon het juiste antwoord.”
Johnny knikt.
“En daarna?”
“Daarna mag je alle vragen stellen die je wilt.”
Johnny glimlacht tevreden.
“Afgesproken.”
Zijn vader pakt het wiskundeboek van tafel en zegt:
“Goed. Dan beginnen we nu opnieuw. Hoeveel is drie keer twee?”
Johnny kijkt hem even serieus aan.
“Wilt u het normale antwoord, of zoekt u weer iets met een verborgen betekenis?”
Zijn vader barst in lachen uit.
En Johnny?
Die wist zeker dat hij deze keer minstens een paar punten extra verdiende voor creativiteit.
