De dagen waren gevuld met gelach.
Zonder het te beseffen werden we onafscheidelijk.
Hij noemde mij vaak als eerste wanneer er iets moois gebeurde.
Hij zocht mijn gezelschap op wanneer iets hem dwarszat.
En ik begon mijn leven door zijn ogen te zien.
Jaar na jaar groeide hij op.
Ik was erbij toen hij zijn eerste stapjes zette,
zijn eerste schooldagen meemaakte,
zijn kleine successen behaalde en zijn grote dromen koesterde.
Soms zat ik ‘s avonds op de bank en keek ik naar foto’s van ons samen.
Dan dacht ik na over hoe snel de tijd was gegaan.
Ik was trots op de jongeman die hij aan het worden was.
Maar net toen ik dacht dat onze reis samen nog vele jaren zou voortduren, verscheen er op een dag iemand die ik al lang niet meer had gezien.
Jaren later keerde hij veranderd terug.
